Bedenim artık bir beden değil,
çökmüş bir imparatorluk haritası
damarları çizilmiş, şehirleri yanmış.

Kalbim bir zamanlar attığı yerden değil,
şimdi bir enkazın altından vuruyor:
“Geç kaldık,” diyor,
“çoktan geçtik o eşiği.”

Ciğerlerim karanlık bir kuyudan çekiyor havayı,
her nefes ip gibi kopuyor elimde,
“Yaşamak ağır,” diyor,
“bu yük bize göre değil artık.”

Karaciğerim hesap tutuyor geceleri,
biriken her şeyi sayıyor tek tek:
acılar, susmalar, yutulan kelimeler
sonra defteri kapatıp fısıldıyor:
“İflas ettik.”

Midem kendi kendini kemiren bir soru,
hiçbir cevabı sindiremiyor,
her şey içimde çürürken
o sadece kıvrılıyor:
“Taşıyamam,” diyor,
“beni de bırak.”

Sinirlerim yanmış kablolar gibi,
iletilmiyor hiçbir şey artık doğru yere,
dokunduğum her şey gecikmeli bir tren
“Burada bile değilsin,” diyorlar,
“çoktan dağıldın.”

Saçlarım köklerinden sökülerek konuşuyor,
her tel bir terk ediş mektubu,
“Tutunacak yer kalmadı,” diyorlar.

Dizlerim çöküşü ezberlemiş,
ayaklarım yön duygusunu unutmuş,
tırnaklarıma kadar bir vazgeçiş yayılıyor:
“Gitmek yok,” diyorlar,
“zaten hiçbir yere varılmıyor.”

Sonra
hepsi aynı anda,
karanlık kuyudan yükselen tek bir ses:
“Olmuyor.”
“Olmuyor.”
“Olmuyor.”
Bu artık bir şikâyet değil,
bir karar.

Bedenim kapatıyor kendini içeriden,
kapılar kilitli, ışıklar sönük,
ben dışarıda kalmışım gibi
kendi içimde.
En dipte,
En sessiz yerde....

Sibel KILIÇ...