Bir başlangıç var mıydı gerçekten?
Yoksa başlangıç dediğimiz şey,
Sonsuzluğun kendi üzerine kapanan bir halkası mıydı?

Evren nefes aldı bir an,
Ve o an hâlâ sürüyor —
Galaksilerin yankısında,
Bir kalbin atışıyla karışmış sessizlikte.

Ben o sessizliğin çocuğuyum,
Düşünmenin ağırlığını taşıyan bir varlık.
Her nefeste “neden” diye sorarım,
Ve her cevap, yeni bir bilinmezliğe açılır.

Zaman bir ırmak gibi akar,
Ama ben ırmağın kıyısında değilim,
Irmağın içindeyim,
Ve suyun yönünü soruyorum kendime.

Geçmiş, bir yankı;
Gelecek, bir gölge;
Şimdi ise,
Sonsuzluğun soluk aldığı bir çatlak.

Bir taşın içinde bile
Benden daha derin bir sessizlik vardır belki.
Ama insan —
Kendi gürültüsünden doğar,
Ve o gürültüyü “anlam” sanır.

Bazen düşünürüm:
Eğer Tanrı bizi yarattıysa,
Bizim düşüncelerimizde kim yaratıyor O’nu?
Belki Tanrı da kendini bilmek isteyen
Bir bilincin yorgun aynasıdır.

Özgür müyüm?
Yoksa sadece nedenlerin zincirinde
Sarkaç gibi salınan bir olasılık mıyım?
İrade derim,
Ama nöronlarımın yankısı karar verir benden önce.
Yine de seçerim —
Çünkü seçmemek bile bir seçimdir.

Bir çocuğun gözlerinde evrenin saf hali saklı,
Henüz “ben” dememiş bir varlık kadar temiz.
Ama büyüdükçe kirlenir zihin,
Çünkü bilgi, masumiyetin düşüşüdür.

Ve işte biz,
Kendimizi bilmenin yüküyle
Düşen melekler gibiyiz:
Bilinçli, yalnız ve geçici.

Her fikir bir dal,
Her inanç bir yaprak;
Sonbahar geldiğinde hepsi dökülür,
Ve geriye sadece gövde kalır:
Varoluşun çıplak gerçeği.

Belki ölüm,
O yaprakların köke dönüşüdür,
Belki de başka bir bilinç biçimine geçiş.
Ama kim bilebilir?
Hiç kimse dönmedi,
Ve belki dönmemek,
Zaten dönüşün ta kendisidir.

Yine de —
Tüm bu anlamsızlığın ortasında
Bir anlam doğar:
Yaşamın kendisi.
Çünkü yaşamak,
Nedensizliğe rağmen var olmayı sürdürmektir.

Ve ben —
Bu kısa yolculukta,
Bir düşüncenin yankısıyım sadece.
Ama o yankının içinde bir ışık var:
Kendini sorgulayan bilinç.

İşte o ışık,
Evrenin en derin anlamıdır;
Çünkü varlık,
Kendini fark ettiği anda
Artık yalnız değildir.

Sinan Bayram