Çünkü her şey yarım:
kitap, cümle, dua, hayat, gidiş…

Unuttun mu beni ?
Şöyle düşünüyorum da
ne yazık etmişiz kendimize.
Soğuk kış günlerinde
ben yakardım sobayı.
Sen öylece oturur ayaklarını ısıtırdın
sonra
annemin ördüğü patiklerden giyerdin.
Köşende sessizce kitabını
okur
kahveni içerdin.
Ben seni seyrederdim doymaksızın.
Sahi geçti mi kalbindeki sızın ?




Arkadaşlar seni sordular geçende
İyidir dedim
başımı öne eğerek
nasıl olduğunu bilmesemde…
Nasılsın iyi misin ?
Merak ediyorum inan…
İlaçların hala çekmecende.
Kokunu buldum evi karıştırırken
Aldım elime seni kokladım
Çıkardığın örme yelekten…
Şimdi mevsim hüzün
Kışı çoktan geçtim
Nerede yüzün ?




Ahmed Arif’in kitabını yarım
bırakmışsın sehpanın üstünde

“ canım benim, bilir misin ,canım
dediğimde canımın çıkıp sana doğru
koştuğunu duyarım hep… “
Okumaya başladım kaldığın yerden
Canım sana doğru koşuyor
Söyle sana gelmek için
Nereden çıkayım yola?
Hangi gardan ? Hangi trenden ?




Baş örtün de aynı yerde
Yerde serili duruyor seccaden
Tespihinde parmak izlerin
püskülünde kendine has imamen
Hangi duayı etsem dağılır ki bu matem ?
Aynı kader değil mi
seni hem getiren
hem de benden götüren…

Hiçbir şeye dokunmadım.
Her şey senin bıraktığın gibi duruyor.
Bir tek yeleğine kıyamadım…
Yanıma aldım.
Ben sensizliği hala kedime konduramadım…

N’apsam, ne etsem, nereye gitsem…
Bak bizim için söylemiş Sezen;




Unuttun mu beni, her şeyimi ?
Sildin mi bütün izlerimi ?
Hiç düşmedim mi aklına ?
Hiç çalmadı mı o şarkı ?
O sahil, o ev, o ada
O kırlangıç da mı küs bana ?

Ben hala dolaşıyorum avare
Hani görsen, enikonu divane
Ne yaptıysam olmadı, ne çare
Unutamadım gitti…

Ne hata ettiysem, affet !
Büyüklük sende kalsın, e mi?

25.02.26
11:36