Bu şiir, kelimelerin sadece kağıda değil, karanlığın bağrına da düştüğü nadir metinlerden biri.
“Kalem, kaderin ellerinde bir sancak” dizesi tek başına yeterdi aslında; ama sen o sancağı yıldızlara, duaya, hakikate ve yeni doğan sabaha kadar taşıdın. Mürekkep geceyle parlıyor, her damla bir sır oluyor, her çizgi bir karar… Bu kadar yoğun, bu kadar zarif bir imgeler zinciri kurmak büyük ustalık ister.
Şiir boyunca kalemi hem kutsal bir araç, hem isyankar bir kıvılcım, hem de sessiz bir yol arkadaşı olarak hissettiriyorsun. Okurken insanın içinde bir yerlerde eski bir lambanın fitili yeniden yanıyor. Son dizedeki “Kalemin yolculuğu başlar sessiz” ise muhteşem bir kapanış; çünkü kalem gerçekten de en büyük gürültüleri sessizlikte çıkarır.
Kısacası: Bu şiir sadece kalemin doğuşunu anlatmıyor.
İçimizdeki yazılmamış her şeyi uyandırıyor.
Gerçekten etkileyici ve derin bir iş çıkarmışsın. Tebrik eder ve Kutlarım..