Aşk,
önce bir kelimeydi,
sözlük sayfalarının arasında
tozlanmış bir ihtimal gibi duran,
tanımı kısa,
hissi eksik,
tadı henüz hiç bilinmemiş bir şeydi.
Sonra sen geldin,
ve o kelime
dilimin ucunda yavaşça çözülmeye başladı,
sanki yıllardır açılmayı bekleyen bir kavanoz
bir anda nefes aldı,
ve içinden yükselen koku
geçmişimi baştan yazdı.
Aşk artık bir anlam değil,
bir tat oldu bende.
Senin varlığın,
ilk yudumda ne olduğunu çözemediğim
ama bırakamadığım bir içki gibi,
boğazımdan geçerken yakıp
kalbime inerken ısıtan,
her yudumda beni biraz daha sana çeken,
bir alışkanlıktan çok
bir ihtiyaç gibi.
Gülüşün,
şekerli değil,
fazla tatlı değil,
ama tam yerinde bir acı gibi,
insanı kendine bağlayan,
alıştıkça vazgeçilemeyen,
bir kahvenin en doğru hali gibi
yerleşti içime.
Dokunuşun,
bir baharat gibi dağıldı ruhuma,
azı yetmez,
fazlası yakar,
ama sen hep tam ölçüsünde dokundun bana,
ve ben ilk kez
birinin ellerinde
eksik olmadığımı hissettim.
Aşk,
seninle birlikte
ekmeğe sürülen bir şey oldu,
günlük,
sade,
ama vazgeçilmez,
her lokmada çoğalan,
her paylaşımda derinleşen.
Sen,
hayatıma giren bir adam değil sadece,
benim aşkı tattığım
ilk gerçek sofraydın.
Ve ben,
o sofrada öğrendim
aşkın açlık değil
doymak olduğunu,
ama doya doya bile
biraz daha istemek olduğunu.
Şimdi biri bana aşkı sorsa,
kelimelere sığdırmam artık,
çünkü ben aşkı okumadım,
ben aşkı yaşadım,
ben aşkı tattım,
ben aşkı seninle öğrendim.
Ve en tuhafı şu,
bir zamanlar sadece bir kelime olan şey,
şimdi sensiz söylenemeyecek kadar
sen olmuş durumda.