Gece kar ve, ayaz...
Tenha sokaklarda yürürüm, içimde bir sen.
Göğüs kafesim sanki yerinden kopacak gibi,
Kalbim çarpar durur, sebebi yok gibi.

Nedenini, bilmeden adımlarım telaş,
Her köşe başında içimde başka bir savaş.
Rüzgâr vurur yüzüme, keskin ve hoyrat,
Sokaklar yankı olur, gecem olur zindan.

Kendimden mi kaçtım, yoksa bendeki senden mi?..
İçimde büyüyen o derin nefesten mi?
Her adımda kayboldum, her an biraz daha,
Yoruldum fark etmeden, düştüm içimdeki boşluğa.

Saatlerce yürüdüm, yollar oldu yokuş..
Kalbim açılar içinde evden, uzaklaştım
Bir an durup baktım, çöktü içime ansızın bir sızı…
Sensizlik konuştu, sustum ve dinledim.

Sonra döndüm eve, aynı ağır adım,
İçimde hala o eksik, o yarım hal vardı..

Kapının önünde bir kedi, küçük ve garip,
Çömeldim yanına, dokundum kalbimle.
Başını okşadım, titrek ve yorgundu,
Anladım, o da yalnızdı,benim kadar.

Zaman durdu, saatler yavaşladı,
Konuşmadan anlaştık, bakışları kimsesizdi.
Aldım avuçlarımın içine iki yalnız can vardı…
Birimizin dili vardı, birimizin yoktu.

Ve o an anladım, kaçışım boşunaymış,
Sokakların yallnızlığı değildi.
sensizlikti içimi yakan
Kendimden kaçıp sığınmışım en derin yerime.
Sensizliği geceyi sığdırmışım kırık kalbime..

Geceye asılı kaldı sözlerim,
Nefesim kesildi, yutkundum sessizce…
Damla damla içime aktı acım,
İçimde kaybolan bir son nefes vardı…

Sokak lambasının parlayan ışıkları
Yüzüme yansıyordu, adımlar geçmişi siler gibi.
Geride bırakıyordu,
Karanlık gecede umutsuzca birleşiyorken,
İçinde sesizlik kendini korkuya bırakıyordu..

Asırlardır tarihte bilinmedik imla gibiydi her şey,
Harfler kaybolmuş, anlamlar boşlukta gizli, sessiz ve sert kalmıştı..

Kapıyı usulca kapattım, tekrar karanlığa karıştım…
Ne kedi kaldı yanımda, ne içimdeki o ses sustu…
Koridorun sonundaki aynaya baktım,
O an tanımadım yüzümü.

Meğer en çok kendime yabancıymışım,
Bu hayat denen yolda…

Asya Öztürk