Dost dedin, arkadaş dedin,
Düştün yanlış yollara…
Onca haykırdım, sesimi duymadın,
Takıldın gecenin çıkmaz sokaklarına…
Viraneye dönerdin şu garip ananı..

Gözlerimin önünde…
Vurdular kelepçeyi
Feryadıma acımadan alıp gittiler seni
Yavrum düşmüş hapishaneye,
Daha on dokuz yaşına…
Yanar yüreğim, yanar…
Parmaklıklar ardında
Ben anayım ben ana
Nasıl dayanır yüreğim

“Bir ay,” dediler, “geçer,” dediler…
Meğer hâkim kırmış kalemi,
On beş yıla vurmuş
Yavrumun kaderini…

Ahh… edip dövdüm dizlerimi..
Yaktın kendini de garip benide
Bacın sorar kardeşim nerde.
Boynumu böker susarım.
Dinmez gözyaşlarım,
Ben Anayım ben ana
Nasıl dayanır yüreğim

Ateş düştü evime, ocağıma,
İçim alev alev, yangın yeri…
Gelir o görüş günü,
Bir an görürüm yüzünü…
Açmamış çiçeklerine güzmü vurdu
Kırıldı kanatlarım yavrum...

Seni orada bırakıp gelmek var ya…
Paslı hancerler saplanır bağrıma
Canımdan can gider,
Duvarlar üstüme yıkılır üstüme
Bir yanım sızladı meğer evladın acısıymış..
Ben Anayım ben ana
Nasıl dayanır yüreğim

Aç kapıyı gardiyan
Bir kez daha göreyim yavrumu,
Bir kez daha sarayım,
Kokusunu çekeyim içime…
Daha nazlımdır o

Odana bakar bakar ağlarım
Gece olur, yastığına sarılırım,
Kokun kalmış odalarda…
Her köşede seni arar gözlerim,
Sessizlik ağır gelir ana yüreğime…

Duvardaki takvime, saate bakarım,
Zaman kendini kaybetmiş sanki…
Hangi dua getirir seni bana yavrum…
Ben Anayım ben ana
Nasıl dayanır yüreğim

Daha hayatı bilmeden
Dizildi önüne demir parmaklıklar…
Aklımı kaçırırım “anne” diye bir ses duysam,
Kapılarda beklerim,
Kışın ortasında…
Yaktın yavrum ciğerimi…
Yaşına mı yanayım,
Gençliğinin yok oluşuna mı?
Ben Anayım ben ana
Nasıl dayanır yüreğim