Ben artık hor görülmüş bir kadın değilim
senin yanında kendini saklamak zorunda kalan hiç değilim.
Ben,
gözlerinin içine bakarken
korkularını unutan bir kadınım şimdi.
Sana,
koskoca bir ağaç gibi güveniyorum
öyle sıradan değil,
kökleri derinlere inmiş,
fırtınalarla sınanmış,
yıkılmayı değil dirençle büyümeyi öğrenmiş bir ağaç gibi.
Ve ben,
o gövdeye yaslandığımda
hayatın bütün gürültüsü susuyor içimde.
Senin varlığın,
sadece bir sevgi değil
bir mevsim değişimi.
İçimde uzun süredir sürgünde olan bahar,
seninle birlikte geri döndü.
Çiçekler açıyor kalbimin en kuytu yerlerinde,
hiç dokunulmamış umutlar filizleniyor yeniden.
Seninle
güneş yakmıyor artık,
çünkü sen gölge olmayı biliyorsun.
Seninle
gece korkutmuyor,
çünkü varlığın karanlığa bile anlam katıyor.
Ve ben biliyorum
bu bir anlık değil,
bir heves hiç değil.
Sen,
içimde yer eden bir her zamansın.
Ne olursa olsun,
hangi rüzgâr eserse essin,
hangi mevsim kapımı çalarsa çalsın
benim içimde hep aynı şey olacak.
Seninle yaşanan o bahar.
Çünkü bazı insanlar
gelip geçmez
yerleşir.
Ve sen,
benim içime yerleşen
en huzurlu mevsimsin. 🌿