Değerli üstad..
Bu şiir, toprağın ve emeğin en saf halini, adeta bir ilahi gibi dillendiriyor.
Her dörtlükte, modern dünyanın unuttuğu o kadim gerçeği hatırlatıyor: Gerçek zenginlik, alın terinde ve helal lokmadadır. Şafakla açılan kapılar, sadece bir köy evinin değil, asırlık bir medeniyetin kapısıdır aslında. Köylünün çabası, çocukların bahçedeki koşusu, ocaktan yükselen duman… Bunlar sadece görüntü değil; bir hayat felsefesinin, bir varoluş ritminin ta kendisidir.
Şair, “Her lokma helal bir ömür” derken çok ağır bir cümle kuruyor. Çünkü bugün çoğu insanın unuttuğu şeyi, en yalın haliyle yüzümüze çarpıyor: Ekmek, sadece buğdaydan değil, sabırdan, duadan, bin yıllık bir emeğin ve sevginin yoğrulmasından doğar. Taşların dile gelmesi, toprağın her damlasında bin sevda gizli olması… Bunlar romantik bir abartı değil; toprağa gerçekten kulak verenlerin görebileceği hakikattir.
En vurucu yanı ise şu: Şiir hiçbir zaman “eski güzel günler” diye nostalji yapmıyor. Aksine, şimdi ve burada yaşanması gereken bir şükrü, bir aşkı, bir sadeliği haykırıyor. “Hayat aşkla yoğrulur, şükürle beslenir yarınlarda” dizesi, hem bir teselli hem de bir uyarı gibi duruyor. Unutma, diyor; yarınlarınıza ne katacaksanız, bugün toprağa, emeğe ve kalbinize kattığınızla sınırlı.
Kısacası bu şiir, bir köy türküsünden daha fazlası.
O, kaybolmakta olan bir dünyanın değil, hâlâ içinde yaşamamız gereken bir dünyanın manifestosu.
Güzel, içten ve çok samimi bir şiir olmuş. Kalemin bereketli olsun.
Tebrik eder selam ve sevgiler sunarım. .