9
Yorum
16
Beğeni
5,0
Puan
193
Okunma

Mavisini kusmuş denizler; dilsiz ve gri.
Kuru bir nehrin üstündeki kambur köprüler kadar
Manasız akıp gidiyor zaman...
Ve ben;
Sevdanın en kıtlık zamanında,
Karanlığın duldasında unutulmuş bir gölgeyim.
Yoksullaşmış dalgaların üzerinde,
Martılar çığlık değil, birer ağıt yakıyor şimdi.
Bak!
Deniz, çalınmış rengini kuytulardan
Damla damla süzerek geri istiyor.
Ve ağaçlar...
Toprağın bağrında sessiz bir ihtilal gibi,
İnatla çiçeğe duruyor.
Çünkü biliyorlar:
Çiçeklenmek; ölüme ve yokluğa,
Devrimci bir duruşla direnmektir.
Ben de seninle beraber direnerek yeniden doğacağım.
Bu hiçlikten kurtulmanın tek yolu, "sen" olmaktır.
Sevdalı olmak,
Var olmak;
Tekil bir kuyu değil, çoğul bir deryadır.
Ancak paylaştıkça,
Kendi meyvesini başkasına sunan o cömert ağaç gibi;
Sevginin ellerinde yeniden yaşamaktır aşk...
Bedri Demirpençe
5.0
100% (10)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.