Hilal Haliç’in lacivertine düşerken
pus ve sis çekilince usul usul,
martılar çığlık atarken hüzün makamında...
Şafak sökümünün doğduğu ufuk:
Ayasofya’nın kubbesi,
Boğaz’ın suları
ve semâ ile yankılanan ezanlar.


Leylâ,
zümrüt rengi akşamda
ne kaldıysa senden kalan,
her bir rıhtımda
başka bir hayale bürünür.

O hayalde,
gözlerinde yansıyan şehri İstanbul
sanki ay, gecenin koynuna uzanmış
erguvan dalları gibi.

Belirgin silüetlerde:
bir minare, terk edilmiş bir yalı,
bir kandil ve gölgesi,
bir âşık ve gölgesi
ve yalnızlığın mor alacakaranlığı.

Leylâ,
meleklerin kanatlarında gel!
Sana yol gösterecek
feneriyle yalnız kalan
ıssız şair.

Ve şaşırma:
bir şeyler mırıldanabilir;
bir ilâhi, bir gazel,
bir mersiye.

Leylâ,
buraya yaklaş!
Burada sandallar iskelelere
vurduğunda,
ölü denizlerin yıldızları
kumlara serilince—yaklaş
ve dinle:

Ney burada inleyecek,
top atışı surları dövecek,
sela duyulacak.
boz bulanık sularda
şarkıları duyunca
yüreğinle yaklaş kalbime.

meşe ağacından oyulmuş
bir kayıktan gelen
hüzne yaklaş.
Ve dinle sesleri:
makamlar, ıslak kaldırımlardaki
yağmur damlaları gibi.

Ve izle:
ıssız bir maziden gelen ayak izleri
kuytu sokaklarda
kum saatinin izlerini aramakta;
sanki zamanın içinde
kayıp bir efsane peşinde.

Rotasını şaşırmış
gemiler burada,
yalıların duvarlarına sarılmış.
Leylâ,
fısıltılara yaklaş,
sönük ay ışığına yaklaş.

İzle:
sarnıcın ortasında
bir sütun, gözyaşları nemli,
tarih kokusuna yaklaş.

Burada sevenler ezelden
birbirlerine kavuşur;
Mecnun ile Leylâ gibi—kavuşmadan.
Burada:
Hezârfen’in kanatları,
Mozart’ın bestesi,
Yahya Kemâl’in sözleri,
Süleyman’ın mührü
hüzne kavuşur.

Ve gözyaşları soğuk,
Kerem’in Aslı’nın ardından yaktığı ateş gibi.
Burada ruhlar titriyor:
cenneti âlâdan düşen hazreti Âdem gibi;

şu sonsuz lacivertte
ağlara takılıp kalan balıklar gibi…
Ve âşık şair
sulara gömülmüş,
hâlâ
senin için
burada yaşamakta.


Ey Leylâ,
ey İstanbul’un son lâlesi,
yeniden doğ ki
ve nefes al ki
âşık, bu hüznün
gözlerinde yansıyan
sisli hayalden kurtulsun…