Dediler: Göğe kara duman çökecek,
Şehirler susacak,
Bozkır yetim kalacak.
Biz yine soframızı kurduk.
Ekmeğimizi böldük.
Bir türkü tuttuk dilimize,
Bir umut bıraktık yarına.
Ne savaş ilk savaştı,
Ne gözyaşı ilk gözyaşı.
İnsan geldi geçti,
Toprak hepsini bağrına bastı.
Bir gün biz de gideriz,
Rüzgâr adımızı alır.
Ama bir dağın yamacında,
Bir çobanın dilinde,
Bir annenin ninnisinde,
Bir çocuğun gülüşünde
Türkü kalır.
Demir paslanır.
Şehirler yıkılır.
Savaşlar unutulur.
Ama yüreğe değen söz
Yüzyılları aşar.
Bugün elimizde olan
Ne altındır,
Ne servettir.
Bir lokma ekmek,
Birkaç dost,
Bir de söylenen türküdür.
Biz gideriz...
Sofra kalır.
Biz susarız...
Türkü konuşur.
Biz göçeriz...
Toprak kalır.
İnsan fanidir...
Sevda kalır.
Ve bir gün,
Son ateş de sönse,
Son yıldız da düşse,
Mehtap da sessizce gözlerini kapatsa...
Bir dağın rüzgârında,
Bir kopuzun telinde,
Bir zeybeğin ağır adımında
Yine bir türkü doğar.
Çünkü insan gider...
Hatıra kalır.
Medeniyetler yıkılır...
Türkü kalır.