Hava kapalı
içimiz gibi ağır
Şimşekler çakıyor sanki gökyüzü yarılır
Kara bulut çökmüş üstümüze usul usul değil
Ezerek bastırarak
nefesimizi keser gibi.

Sokaklar suskun
Bir adım atsak yankı bile dönmüyor geri
Kapılar kapalı yüzler gölgeli
Şehir kendi içine gömülmüş bir
keder gibi.

Rüzgar bile vazgeçmiş konuşmaktan
Ağaçlar eğmiş başını dallar yorgun
Bahar gelmiş deniyor ama kim inanır
Renkler solgun umutlar kırgın…

Çiçekler açsa ne yazar
Toprakta hayat varsa da yürekte yok
Bir mevsim gelmiş geçiyor üstümüzden
Ama içimizde hala ayaz hala yokluk.

Şimşekler yalnız gökte çakmıyor bu gece
İçimizde de bölünüyor sessiz çığlıklar
Her parıltı bir kırılma her gürültü bir sarsıntı
Ve biz…
ayakta kalmaya çalışan yarım insanlar.

Bir çocuk sesi eksik bu şehirde
Bir kahkaha bir umut bir sıcak nefes
Sokaklar dolu ama hayat yok içinde
Kalabalıklar var ama herkes biraz herkesiz.

Kara bulut sadece gökte değil artık
Omuzlarımızda gözlerimizde yarınlarımızda
Ağırlığı çökmüş üstümüze
Sadece hava değil hayat da kapalı aslında.

Ama yine de…
En koyu karanlık bile sonsuz değildir
En derin sessizlik bir gün parçalanır
Ve bahar ne kadar susarsa sussun
Bir gün inadına
En gür sesiyle geri döner...

Hüseyin YANAMAZ
30.03.2026