Rüyaydın; gecenin en ince yerinden sızan,
Uykusuz bir şehrin ilk ışığı gibi içime uzanan,
Adınla çoğalan, adınla eksilen her an,
Zaman bile diz çökerdi o kırılgan mucizeye bakarken,
Çareler mi tükendi, sen mi, aşkın mı?

Bir kelimeyi aldık, içimizde çoğalttık gölge gölge,
Hakikat küçüktü oysa, biz büyüttük yersiz bilmece,
Aynı cümlede kaybolduk, her harfi başka hece,
Gerçeği eğip büktük, kendi sesimizden korkarken,
Çareler mi tükendi, sen mi, aşkın mı?

Susmakla derinleşti aramızdaki görünmez yarık,
Bir bakışla çözülecek düğümü ettik karanlık,
Sevda yerli yerinde, biz eksildik adım adım artık,
Kendi içimize sürgün olduk, birbirimize varamazken,
Çareler mi tükendi, sen mi, aşkın mı?

Oysa ne kolaydı; bir “gel” demek, bir an durmak,
Dağılanı toplamak, yarım kalan yerden kurmak,
Kalp bulur, yeter ki vazgeçme, yersiz korkmak,
Biz çıkmaz sandık yolu, kapıyı içerden kapatırken,
Çareler mi tükendi, sen mi, aşkın mı?

Bir gölgeyi dev yaptık, ışık dururken yanı başta,
Kırılmayan şeyi kırdık, sırf ihtimal var diye başta,
Yoktu düşman aslında, savaştık boş bir telaşla,
En çok da kendimizi yendik, birbirimizi ararken,
Çareler mi tükendi, sen mi, aşkın mı?

Suskunluk ördü duvar, bakışlar konuşmadı,
Küçük bir yanlış an, koskoca yara oldu adı,
İki kalp de yoruldu, ama sevda hiç azalmadı,
Bir adım yetmez miydi, dönüp sarılırken?
Çareler mi tükendi, sen mi, aşkın mı?

Şimdi anlıyorum; aşk, yıkılmaz bir nehir gibi,
Biz kıyısında korkak, biz içinde garip gibi,
Hakikat dururken sade, biz seçtik tuhafı, eğriyi,
O acı vedayı kutsadık, bir “kal” demek varken,
Çareler mi tükendi, sen mi, aşkın mı?

BURHAN SEVİMLİGİL