Bakma sen benim öyle cümleler tertipleme hevesime,
İçimde kıyamete yakın bir gürültü.

Pastel renkleri seven bir tarafım var hala,
Gece gelince biraz daha şair oluyorum,
Biraz daha narsist.

Kapşonlu hırkalar giyinip sokağa inmek istiyorum,
Duvarlara yazı yazmak ve bir gece selası okumak gibi.

Sırada ki yağmuru beklemek kadar anarşist,
Rükû’ya eğilmiş gibi sofi.

Ant-i romantizm ya da sevişmek kadar alacayım,
Ah bu gece ayinleri,
Bu bitmez ritüeller,
Ve çok müteşabih seslenişler.

Bunu yapmamalıydım biliyorum,
Biliyorum xanax yada cipralexlerin işe yaramadığını.

Bir ara kapsülllü rahiyalar içip kendime geleceğim.
Bir ara üzerimde deli gömleği içip içip susacağım.

Ütopik ve nü değildim sonra,
Dikey yada elips bir hezeyanlar var sadece.

Yeri değil ama aklıma gelmişken söyleyeyim,
Ben en çok atları seviyorum,
Ve nihayetinde koşmalarını.

İtiraf ediyorum kirli sakallarımı kestim,
Çenemi kimse sevmesin diye.

Yeterince marjinal,
Yeterince karanlık,
Ve uykusuzum.

İyisinden olsun geceler.