Gittim demekle gitmiş olmuyor insan.
Sesin kalıyor,
kokun kalıyor,
bakışın, gülüşün, öpüşün etrafımda dolanıp duruyor.
Cevabını bilmediğim onca soru
durmadan boğuyor beni.

Bir sebep söyle,
böyle apansız çekip gidişine.
Havasız, susuz, tütünsüz kalışıma.
Geceyi ikiye bölüp,
yarısında vurulup, kalanında ölüşüme.
Bir sebep söyle,
ben bu durumdayken bu kadar içten gülüşüne.
Bir sebep, dağ gibiyken birden devrilişime.

Seni nerelerde aramalıyım?
Kimlere tarif etmeliyim?
Yola çıkmadan kaç dua okumalıyım?
Bir sebep söyle
bu durumdayken daha kaça bölünmeliyim?

Siyaha beyaz, kışa yaz, sana da yar diyorum.
Bilmiyorum işte
bu günlerde ne yaptığımı pek bilmiyorum.
Hoş, umursadığın da yok zaten.
Gökte yıldızımı bırakmadın,
cezaya dönüştürdün her sevgi sözcüğümü.
Dağa çevirdin, tepe yaptın her düzlüğümü.
Bir sebep söyle
daha nasıl anlatayım onca üzüldüğümü.

Yüzüm yarısı, günüm faciada,
yarına anlatacak söz bırakmadın.
Ulaşılmazım, dinmeyen sızım,
bir sebep söyle, bir sebep
yanına gelecek iz bırakmadın.

Koşarak yetişemediğim,
uzanarak tutamadığım
ve savaşarak kazanamadığım ne varsa hepsi ağır yaralı.
Bu kadar kaybıma sebep sen olmamalıydın.
Yokluğun yoksulluğum oldu şimdi.
Bir yığın özlemi her tarafıma sıvadım.
Bir sebep söyle, bir sebep
sen de sesleniyorsan oradan
ben neden zerresini dahi duymadım.

Baki Şenel 10.12.2023