Ömrümün en güzel manzarasıydı gülüşün
Baharın ilki ile tanıştım sayende
Bir lokma sevginin savaşındayken insanlık
yarı açık kalplerde gün sayıyorken birileri
girişim yasaklandı dünyana .
kendini bilmez onca acı kestiğinde yolumu
seninle doğan kaç güneşim battı,
Her kayan yıldız bir yanımı kanattı
ne ben bunu sana duyurdum
ne de başka bir şair
şiirinde anlattı.

Seni tepeden tırnağına kadar sevdim
Resmini sevdim duvarlarda
Deli dolu halini odalarda.
Bir bilsen daha ne çok halini sevdim
balkonda sigara içmeni
çakmağa teşekkür etmeni
masaya kül dökmeni sevdim
Sakladıklarına ağlarken
beni de ağlatmanı sevdim.
ben senin ömrünün
bana kalanını sevdim...

Nasıl bir imtihan ki yokluğun
kül altında bıraktı köz halimi
Her serinlik senden kalma
Üşümeler ayrılıkla başladı
Dar ağaçları kuruldu yazdığım her şiire
Hiç de bildiğin gibi değilim
mahşerde sorulacakları
ben aşka dönüştürdüm.

Acıtmıyor yokluğun desem
yalan söylemiş olurum
O gün hangi yanımda yoksan
orası ağrırdı.
Kaç rüyadır görmüyorum seni
Bırak
bırak haddimi aşmak olsun seni böyle sevmek
Bu kadar özlemeye cüret edeyim, izin ver de
Vakti saati yok ki aklıma düşmelerinin
Hatrımda hatıralar, yüzün suretinde
yıkar beni yıkar
yakar her seferinde.

Gittiğini sanıyorsun sen benden
bir sarılmalık aşk mı olur
Açıldığın en uzak sular bile
dönüp dolaşıp vurur kıyılarıma.

Bir karar ver
bir adım at eşikten dışarı
Geleceğin son nokta ben olayım
İnan bana canım
İnan bana bu ayrılığın
en çok yorulanıyım
en çok yara alanıyım.

Umurumda mı sanıyorsun
Güneş donmuş, kış yanmış, ay parçalanmış
Umurumda mı bir Nilüfer bir laleyi kıskanmış
Bir karar ver ve düş yola
Ev aynı ev
Kapı aralık
Gülüşüm sürgünde
Dokunmadım
Dokunamadım
vazo bile hâlâ bıraktığın yerde
Ben de öyle canım ben de öyle...

Baki Şenel. 2021