Yirmi dört...
Bir ömrün en deli, en dolu çağıydı güya.
Ben hayaller kurarken gökyüzüne bakıp,
Bir hastalık sızdı sessizce, daldığım rüyaya.

Adı MS’ti, ama benim için "vurgun"du adı,
O günden sonra kaçtı ağzımın tadı.
​Gençliğim dediğin, bir kuş kanadı çırpınışıymış,
Meğer hayat, en zayıf yerimden bir sınanışmış.

Yollarım uzundu, adımlarım hızlıydı eskiden,
Şimdi her mesafe bir uçurum, kopan bir parça benden.
​Çaldı benden; o tasasız gülüşleri,
O yarınlara kurduğum rengarenk düşleri.

"Heba oldu" diyorum, haksız mıyım söyle?
Kim ister ki baharında, kışla dertleşmeyi böyle?
​Ama bir bilsen...
O çaldığı her şeyin yerine, bin feryat ekledim,

Ben bugüne gelene kadar, ne sabırlar bekledim.
Yıkılmadım, sadece biraz yorgun düştü ruhum,
Emes dediğin bir dertse, ben de o dertte bir Nuh’um.
​Gemimi yürütüyorum yine de, dalgalar boyumu aşsa da,

Gençliğim o takvim yaprağında, tozlu raflarda kalsa da...
Ben buradayım, eksilen her parçama inat,
Şiirimle, sözümle kuruyorum yeni bir hayat.