1
Yorum
12
Beğeni
5,0
Puan
719
Okunma
Suskun gecelerin ayazında kalmışım
Kendi haykırışlarımdan uyanırım terli
Gölgelerim uzar durur düşümün içinde
Bir çocuk gibi üşürüm kendi rüzgarımda
Adımı çağırıyor düşümün içindeki boşluk
Kuytularda biriken hecelerimle yazdığım,
Her şiirim yanan bir dua gibi savruluyor.
Rüzgarla birlikte hayalim düşüyor pencereme
Bir yel esiyor hatıralarımdan usumun boşluğuna
Açıyorum avuçlarımı karanlığın yüzüne
Oysa ki..,
Karanlığa küsmüştü ışıkların gölgesi
Ve tutuyorum gecenin kıvrımından yokluğumu yavaşça,
sessizce...
Bayram Köse
5.0
100% (5)
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz
