Sisler içindeyim...
Yaşlar düşmesin yanaklarıma...
Şiirlerim yorgun, ben yorgun
Ay yorgun, gece yorgun, gökyüzü yorgun
İçimdeki isyan yorgun...
Ben yorgunluğumu bile sevdim
Bulutlar ağlıyor. Soğuk...
Rüzgar esiyor tenime...
Rüzgar yorgun, yel yorgun, yapraklar yorgun,
Dallar yorgun,
İçimdeki direnç yorgun....
Ben kavgayı bile sevdim
Bir ses var içimde
Kısık, ama canlı
Düşsem de kalkarım
Ama biraz yavaş...
Gözlerimde gece
Kalbimde ince buz
Beni ben tutuyorum
Dağılmadan, susuz

Yorgunum, yorgunum
Ama hâlâ buradayım
Yorgunum, yorgunum
Düştüm, yine buradayım
Ben yorgunluğumu bile sevdim

Avuçlarımda eski izler
Dilimde yarım dualar
Kırılmış her cümlem
Yine de bana bakar
Bir kapı kapansa da
Başka bir yol açılır
İçimde yanan kıvılcım
Küllerin altına sızar
Ben sustukça büyür gece
Ben ağlasam da geçer
Gönlümde paslı bir zincir
Bir gün mutlaka çözülür
Çünkü yorgunluk dediğin
Her nefeste biraz azalır
Ve içimdeki o inat
Karanlığı bile yarar

Şimdi rüzgar dursun biraz
Omzumda dünya ağır
Ama düşen her yaprak
Yeniden toprağa varır
Ben de dönerim kendime
Kırık, eksik, ama diri
Bir adım, bir adım daha
Geçer bu uzun gecenin iri

Yorgunum, yorgunum
Ama hâlâ buradayım
Yorgunum, yorgunum
Düştüm, yine buradayım
Ben yorgunluğumu bile sevdim
Ben kavgayı bile sevdim
Yorgunum, yorgunum
Ama hâlâ buradayım.

Bayram köse