Duygu yüklü yüreğine kalemine sağlık.değerli kalemin daim ilhamin bol olsun saygılarımla esen kalın

Bu şiir, yetişkinlik kurallarının ve beklentilerinin ağırlığı altında ezilen bir ruhun, rüzgâr aracılığıyla çocukluğun saf özgürlüğüne duyduğu derin özlemi ve bu anlık kaçışın getirdiği saf neşeyi çok güçlü bir dille anlatıyor.
Şiirin başında rüzgâr, sadece fiziksel bir güç değil, aynı zamanda iç sıkıntılarını (cebideki sıkıntıları) uçuşturan bir kurtarıcı olarak tasvir ediliyor. Bu, kişinin günlük yüklerinden arınma isteğinin somut bir yansıması.
Kimse kızmasa", "kimse yanlış yaptın demese", "yavaş ol demediği" ifadeleri, toplumun baskıcı kurallarından uzak, hataya izin veren ve yargılamayan ideal bir alan yaratıyor. Burası, hata yapmanın cezasız olduğu, büyümüşlüğün olmadığı güvenli bir liman.
Ayakkabıların ters olması, bağcıkların çözük olması ve dizlerin yaralı olması, kusursuz olma zorunluluğunun ortadan kalktığını gösteriyor. Yara izleri bile birer başarı nişanı gibi kabul görüyor çünkü bunlar oyunun ve yaşamın doğal parçaları.
Şiirin zirvesinde yer alan "sebepini ben bile bilmesem" gülmek, insanın mantık ve gerekçelerden sıyrılıp tamamen duygusal ve içgüdüsel bir duruma geçişini simgeliyor. Bu, gerçek anlamda çocukluğun o saf halidir.

Şaire sade ve akıcı bir dil kullanarak okuyucuyu hemen içine çekiyor. Tekrarlanan "kimse ... demese" kalıbı, toplumsal baskının yokluğunu vurgulayarak şiirin ana temasını pekiştiriyor. Rüzgârın eli tutması metaforu, doğanın ve içgüdülerin yönlendirmesine bırakılmanın verdiği güveni hissettiriyor.
zihninizin kurallardan arınmasını isteyenler için mükemmel bir eşlikçi olabilir. İçinizdeki o küçük çocuğu yeniden canlandırmak ve hayatın karmaşasından kısa bir süreliğine kopmak istediğinizde bu şiirin ritmi size eşlik edecek.
Tebrikler kutlarım KALEMİNİ KALEMDAŞIM

Güzelliğe dair ne varsa çocuk kalbinde..

Yuppii dedirtti.şiir ki ..))