Yüreğimi söküp gidiyorsun, öyle mi…
Vedasız, sessiz, yıllarımı alıp gidiyorsun, öyle mi…
Beni yakıp, yok edip
Ardına bile bakmadan yürüyorsun, öyle mi…

Yüreğimi bir mahşer yerinde bırakıp,
Kendi kıyametini de bana emanet ediyorsun, öyle mi…

Sözlerin sustu, gözlerin yabancı.
Ben hâlâ aynı yerde,
Aynı acının içinde kaldım.

Sen giderken zaman da gitti,
Sesim içime gömüldü,
Adını anmaya bile gücüm kalmadı artık.

Bir yanım yandı küle döndü,
Bir yanım hâlâ seni bekliyor.
Ve ben… Bir günlüğün içinde kendimi kaybettim.
Her yazdığım satırda acı hikayem .
Ve gözyaşlarım saklı

Sayfalar sustu ama içim konuştu,
Mürekkep değil, sanki kalbim aktı kaleme.

Her kelime biraz kırık, biraz yarım,
Cümlelerim dizelerde sakladı sızımı.

Okuyan bir başkası sanır belki sıradan,
Oysa her harfte bir yara, her satırda bir vedam var.

Bir günlüğün içinde kaybolan ben değil aslında,
Yazdıkça kendime çıkan yolumu arayan yüreğim var.
En çok da vedasız gidişine yenildim.
En cokta vefasız gidişin koydu yüreğime..
Asya Öztürk