8
Yorum
32
Beğeni
5,0
Puan
240
Okunma

Edebin gözü mil çekilmiş kuyu,
Sisli bir boşlukta ışığı kayboldu.
İnce yürekler birer cam kırığı sessizliğinde,
Dağlanmış her sızı, en kadim kimsesizlikte.
Rüzgâr, şahitliğiyle döner kırık kalplerin başında,
Bir tek o ağlar, bu dünyanın vicdan maaşında.
Kaldırımlardan daha taş bakışlar, çiğner canı,
Merhamet; kurumuş pınar, unutmuş akacağı yanı.
Bir "ah" düşer içimden, göğün çatlağına sızar.
Taş kalpli yürekler her gün bir mezar daha kazar.
Işığa bakamamak değil bu; karanlığa küsmek.
Kendi sesini rüzgârın nefesinden bile kesmek.
Lakin ince bir sızı bu, kanayan derin yara;
Ruhun dilsiz ufkunda, sönmeyen bir süveyda.
..L.s..
5.0
100% (20)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.