Ben köyümü öyle çok özledim ki
Her gece düşlerim o yollara varır
Bir çocuk seslenir içimin derininden
Adımı unutmayan tek zaman kalır

Köy meydanında top koştururduk
Bir küsen olurdu susup dururduk
Yarım kalırdı bazen maçımız
Ama yine gülüp barışırdık biz

Bir elde ekmek, bir elde soğan
Saatler geçerdi anlamaz insan
Ne para isterdik ne başka şeyler
Mutluluk dediğin o küçük yerler

Gazoz kapakları hazine gibi
Toplardık sanki altınmış gibi
Sokak başlarında tozlu arada
Sevincimiz vardı en saf halde

Sabah erkenden düşerdik yola
Hayvan güderdik yayla ve dağa
Koyun meleşirdi kuzu peşinde
Biz de çocuk kalırdık izinde

Bir gün kurt inerdi sürü içine
Yüreğimiz düşer korku biçimde
Koşardık hep bir taş bir de sopa
Korku da sevinç de vardı o anda

Dağlarda yankılanır kuş sesleri
Rüzgâr okşardı çocuk düşleri
Gökyüzü maviydi umut gibiydi
Her şey o kadar da gerçek gibiydi

Akşam olunca dumanlar tüter
Anneler uzaktan seslenip yeter
Dönmek istemezdik o an evlere
Çocukluk sığmazdı dört duvarlara

Toprak kokusuyla büyüdük bizler
Şimdi o günleri arar bu gözler
Ne çabuk geçip gitmiş meğer
İçimizde kaldı nice hevesler

Bir yanım hâlâ o dağlarda gezer
Bir yanım şehirde susar ve çöker
Ne zaman çocukluk desem içim yanar
Giden gelmezmiş bunu insan geç öğrenir

Ömrüm gurbet elde geçti sessizce
Aklım köyümde kaldı gizlice
Ben hala o yollarda çocuk gibiyim
Döndüm sandım meğer içimde kalmışım..

Hüseyin YANMAZ
24.03.2026