​Dostun gülüşüyle şenlenen evler,
Şimdi bir mezar gibi sessiz duruyor.
Hani nerde kaldı o tatlı diller?
Zaman her neşeyi yere vuruyor.

​Tuzun tadı kaçmış, ekmek bayatlamış,
Sofraya sanki bin hüzün katlanmış.
Gönüller kilitli, diller paslanmış,
Herkes bir köşede hayal kuruyor.

​Kahkahalar vardı sığmazdı dışa,
Şimdi döndük dertsiz, soğuk bir kışa.
Kimse bakmaz oldu gözdeki yaşa,
Vefasızlık kalbe kuyu kazıyor.

​Eskiden bir lokma bölüşülürdü,
Dertler sofralarda hep çözülürdü.
Gidene samimiyetle üzülürdü,
Şimdi riya, dostu candan bozuyor.

​Sanal bir dünyanın kulu olmuşuz,
Gurbeti sılanın içinde bulmuşuz.
Henüz kurumadan sararıp solmuşuz,
Ruhumuz bedende garip geziyor.

​Şen şakrak sohbetler sustu, kesildi,
Vefa bayrakları yere serildi.
Kardeşlik hükmüne kefen biçildi,
İnsanlık kendi mezarını kazıyor.

​Bırakın o süslü, yalan masaları,
Görmezden gelmeyin kanayan yaraları.
Söküp atın artık iğrenç bu karaları,
Yalnızlık bağrımı her gün eziyor.

Gönlüm der ki; bitsin bu sahte oyun,
Ya can olun burda ya da kaybolun!
Eski samimiyet olsun tek yolun,
Yoksa bu sessizlik bizi boğuyor