Bu şiir, hayata karşı dingin, olgun ve biraz da hüzünlü bir bakışın ifadesi. Temel mesaj çok net: Geçmişi didiklemeyi bırak, anı yaşa, boşa harcanan zamanı bile sayma.

Her kıtada “saymadım” redifiyle tekrarlanan o ısrar, aslında bir tür özgürleşme ilanı. Kederi de neşeyi de yaşamışsın, mahrum kalmamışsın, didinip edinmişsin ama hiçbirini “saymamışsın”. Bu, hesap tutmama hali; ne acıların ne de mutlulukların defterini tutmama. Sadece akışa bırakma.

Son kıtaya doğru hüzün ağırlaşıyor: gençlik, onlu yıllar, geri gelmeyen çağlar… Ama yine de mahlas kıtasında nasihat ağır basıyor: “Anı yaşayın, ah almayın, mahrum kalmayın.” Sanki yılların tortusundan süzülüp kalan en yalın öğüt bu. Ömrü “yaşam saymayın” derken, asıl boşa geçen kısmı işaret ediyorsun: takılıp kalmak, kin tutmak, hesaplaşmak.

Dil sade, hece ritmi akıcı, halk şiiri tadında. Süslü değil, içten. Okuyanı hem düşündürüyor hem de hafifletiyor. “Günümü yaşadım, dünü saymadım” dizesi bence şiirin kalbi; geriye bakmadan ileriye bakmanın manifestosu.

Kalemine kelamına yüreğine sağlık
☕🙏✍️