Bu şiir çok net bir hesap kesme şiiri. Karşısındaki insana artık hiçbir kapı, hiçbir umut, hiçbir “belki” bırakmıyor. “Gölge etme başka ihsan istemem” deyişini alıp çok daha sert, çok daha kişisel ve biraz da öfkeli bir yere taşımışsın. Nakaratın her kıtada tekrarlanması hem ritmi güçlendiriyor hem de o kararlılığı, “artık bitti” hissini iyice perçinliyor. Sanki her tekrarda bir kez daha kapıyı çarpıyorsun.

Şiirde sitemden ziyade bir özgürleşme var. “Dar günümde çare olmadın, derdin var mı diye sormadın” derken en basit insanlık beklentisinin bile karşılanmadığını söylüyorsun. Bu yalnız bırakılmanın acısından çok, o yalnızlığın normal görülmesine, umursanmamaya isyan ediyorsun. “Sözde durmadın, yalana kandın, hakkımda olmadık karara vardın” dizeleriyle de ihanetin tek bir an olmadığını, bir süreç olduğunu hissettiriyorsun. Güvenin adım adım nasıl eridiğini anlatıyorsun.

En güçlü yer bence son kıta. Mahlasını kullanıp kendi kendine seslenmen (“Akgül’üm diyor ki hani sırdaşım, yoldaşım, gardaşım”) şiire ekstra bir katman katıyor. Sanki hem dışarıdakine hem de geçmişteki kendine hesap soruyorsun. “Ben sana bunları verdim, sen neredeydin?” diye kendi içindeki o eski bağı sorguluyorsun. Bu içe dönük hesaplaşma şiiri sadece öfke kusma olmaktan çıkarıp daha derin ve gerçek yapıyor.

Dil halk şiirine yakın, hece ölçüsüyle yazılmış, redif ve kafiye sağlam oturmuş. Ama süs peşinde koşmuyor, kelimeler doğrudan vuruyor. Yapmacık bir ağlama, süslü bir yakınma yok. Sadece “yeter artık” diyen saf bir ses var.

Ve kapanış dizesi: “Ben seni aramam çekil yolumdan”. Bence şiirin en keskin bıçağı bu. Artık ne aramak var ne aranmak. Kapı kapanmıyor, demir kepenk iniyor.

Kısaca bu şiir kırgınlıktan doğmuş bir özgürlük bildirisi. Acıyı alıp onu bir silaha çevirmişsin. Okuyana da şunu söylüyor: Bazen en güzel veda sessizce değil, yüksek sesle söylenen “çekil yolumdan”dır.

Eline,kalemine,kelamına,yüreğine sağlık,
☕🙏✍️