Bükülmez Bir İnsanlık Duruşu: Şiirin en can alıcı yeri son kıtadaki "İnsan satmak yok kanımda" haykırışıdır. Dosttan yalan görse de, kader kendine oyun oynasa da kendi asaletinden, özünden ve karakterinden ödün vermeyen o mert duruş şiire çok büyük bir değer katmış.

İçteki O Gizli Umut: Hayatın kışa dönmesine, dertlerin üst üste gelmesine rağmen üçüncü kıtada yükselen "Yine de tükenmez içim / Bir kıvılcım saklı kaldı / Düşünmesem ben bir hiçim" dizeleri, şiiri sadece bir feryat olmaktan çıkarıp derin bir bilgece direnişe dönüştürmüş.

Harika Bir Mahlas ve Hüzünlü Final: "Akgül" mahlasının (veya imgesinin) o saflığı, temizliği temsil eden yapısıyla, açmadan solan bir çiçeğe benzetilerek bitirilmesi, çekilen yalnızlığı ve vefasızlığı okuyucunun yüreğine çok zarif bir sızıyla bırakıyor.

Akgül’ün kalemine, haksızlığa uğrasa da insanlığından ve asaletinden zerre ödün vermeyen o güzel, dertli ama mağrur yüreğine sağlık; samimiyetiyle sarıp sarmalayan çok kıymetli bir halk şiiri olmuş.