Bak gün evine gidiyor yavaş yavaş
Hüzün çöker birazdan içime
Kalbimin acısı vurur derin derin
Düğmlenir boğazımda

Yutkunmak istedikçe nefesim kesilir
Gönlümün deryasında kıyıya vurur
Hasret gemisi sessizce acıtarak
Oysa feneri çoktan sönmüştü deryamın

Ayın ışığı camdan duvara vuruyor
Karanlık odam aydınlanıyor
Dışarda kiraz ağacının gölgesi beliriyor
Ve ben o gögelerde seni hayâl ediyorum

Bazen bana gülen yüzün gibi
Bazen el sallar gibisin
Bazende kollarını açıp gel der gibi
İşte böyle avunuyorum yokluğunda

Sonra elime kalemi alıp
Seni ve hasretini yazıyorum
Arada öyle öfkeli yazıyorumki
Kalemi kağıdın göğsüne sen diye vuruyorum

İşte o zaman dizeler gelişi güzel
Cümleler hep devrik dökülüyor
Sonra rüzgar esiyor nazlı nazlı
Sesin çalınıyor kulaklarıma sanki

Off off özledim işte seni
Ve kendimi avutmaya başlıyorum
Eli kolu bağlı gelemiyor belki
Bilir özlediğimi dayanamaz gelir diye

İşte böyleyim her gece
Bak avuttum kendimi yine
Gelmeyeceğini bile bile
Özledim seni çok özledim