0
Yorum
3
Beğeni
5,0
Puan
108
Okunma
Rotası meçhule giden bir yalnızlığım,
sevda okyanusunun ortasında
fırtınalı bir havada kaldım.
Gam yüklü dalgalar savurur beni,
yılgın bir kıyıya vurur her defasında.
Çarkı bozulmuş bu dünyada sevmek
zor…
Hangi insana baksam
yarım kalmış maskeler yüzünde,
gülüşler bile emaneten taşınır.
Nasıl mutlu kalacağız buralarda,
kirlenmiş zamanın içinde?
Terketmek istesek de
gidecek kapıların
hepsi kendi yokluğuna açılıyor.
Her çıkmaz sokağın başında
biraz daha kendime dönüyorum.
Anlıyorum;
kaçış yok bu kalpten,
ne kadar uzağa gitsem de
en çok kendime yakalanıyorum.
Mesele gitmek değil,
bu enkazın içinde
bir parça umut büyütebilmek.
Bir çiçek vukusunda,
betonun arasından başını uzatan…
Her şeye rağmen
insan,
en çok da kırıldığı yerden
yeniden sevmeyi öğreniyor.
5.0
100% (2)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
