Senin Çağırdığın Yere Gelen Benim
Akıl sağlığım yerinde mi bilmiyorum
çünkü bir insan
olmayan bir sesi bu kadar tanıyamaz.
Ama ben tanıyorum.
Gece ne zaman incelse,
karanlık ne zaman bir şey saklayacak kadar derinleşse,
sen çağırıyorsun beni.
Adımı söylemiyorsun belki,
ama içimde bir yer
hiç yanılmıyor.
Ve ben
hiç düşünmeden kalkıyorum.
Uykuyu üzerimden bir örtü gibi atıp
soğuk bir gerçeğe değil,
sana doğru yürüyorum.
Çünkü insan
en çok inanmak istediği şeye gider.
Ben sana inanıyorum.
Kapılar açıyorum içimde,
yollar geçiyorum,
geceyi deliyorum adım adım
ve her seferinde
sana varacak gibi oluyorum.
Tam orada
Tam sana değecekken
bir boşluk giriyor araya.
Sen yoksun.
Ama yokluk dediğin şey
bu kadar gerçek olabilir mi.
Ellerim seni tutamamış gibi ağrıyor,
gözlerim seni görmüş gibi doluyor.
Ben sana gelmişim
ama sen
hiç orada olmamışsın.
İşte o an
içimde bir şey bağırıyor
ama sesi dışarı çıkamıyor:
Bu gerçek olmalı.
Çünkü eğer değilse
ben neyi yaşıyorum?
Ve nasıl olur da
hiç var olmamış bir an
bu kadar iz bırakır bir insanda.
Sonra uyanıyorum.
Birden.
Sanki biri
tam sana kavuşacakken
beni dünyaya geri çekmiş gibi.
Nefesim yarım,
kalbim koşmuş da yetişememiş gibi.
Ve en çok da
eksik.
Çünkü ben
her gece sana geliyorum
ama hiçbir sabah
senden dönemiyorum.
Belki aklım yerinde değil.
Ama eğer delilik buysa
ben onu seninle yaşıyorum.
Çünkü gerçek dediğin şey
bana seni vermiyorsa,
ben
gerçeği değil
seni seçiyorum.