Bazen… birini özlemek
bir şehri terk etmek gibi değil…
bir ömrü içinde taşımak gibi…

özlemişim
özlemişim

eflatun yağmurları
özlemişim
seher rüzgârını
hani deli deli eser ya
temmuz akşamları

özlemişim
kehribar gözlerini
özlemişim
amber kokulu nefesini

özlemişim
bedeninde açan
nilüfer çiçeklerini


özlemişim seni
bir ömür yetmez gibi
dokunmadan bile
yanar içim gizli gizli
özlemişim seni
geceye sor, bilir beni

melekler ağlar ya
ben öyle özlemişim seni
özlemişim
sıcak dokunuşlarını
özlemişim seni sevmeyi
hani melekler ağlar ya
sessizce damla damla dünyaya
öylesine özlemişim

özlemişim
sana sarılıp
uykuya dalmayı
özlemişim
sabahı aydınlatan
kehribar gözlerini…

bir rüzgâr esse şimdi
adını haykırsa
geceyi yaksa kalbim
bir daha sönmese asla…

özlemişim seni
seni sevmeye bir ömür yetmez
dokunmadan bile
yanar içim gizli gizli

özlemişim seni
geceye sor, bilir beni
melekler ağlar ya
ben öyle özlemişim seni

ve ben…
seni hâlâ
ilk günkü gibi
özlemişim…