​HAKİKATİN KALEMİ
​Benim işim hayal edip yazmak,
Yanlışı, doğruyu ortaya sermek.
Biliyorum, dilim sivri, sözlerim ağırdır;
Her yazdığım gerçek değil, hayaldir.

​Yağmur yağıyor, her yer çamur;
Savaş oluyor, ölüyor masumlar...
Dünya aslında herkese yeter,
Ama bir türlü doyamıyor açgözlüler.

​Oysa herkesin tek yiyeceği;
Bir lokma ekmek, bir tabak yemek...
Fakat her yer kan revan içinde,
Zalimler doymak bilmez bu biçimde.

​Ölenlerin çoğu olan bitenden habersiz,
Düşüyor çocukların başına füzeler...
Sorsan herkes haklı, haksız hiç yok;
İşlerine gelmiyor şerefsizlerin, vicdanları tok.

​Sırtında ipek, elinde kanlı bıçak;
Sanma ki bu saltanat sonsuza dek sürecek!
Toprak doyurur elbet o doymayan gözü,
Bir gün tarih, sadece gerçeği yazacak.

​Ben yazarım, kalemim dertliye derman;
Zalimin uykusuna dalar her bir mısram.
"Hayal" dersin geçersin ama iyi bak;
Bu feryat figan, aslında senin dünyan!

​Vicdanı olmayan saraylar kurar,
Yıktığı yuvanın tozunda duran...
Hesap günü gelince kim kimi sorar?
Lafım meclisten dışarı, anlayana ağır!

​Taş üstünde taş bırakmayan bu hırs;
Dillerde yalan, yüreklerde pas...
Bir gün biter elbet tutulan bu yas;
Doymaz bu dünya, doymaz bu nefis!