Bem hep iyi niyetlerimin kurbanı oldum.
Kime acıdıysam, ilk o soktu hançeri sırtıma.
Kime taviz verdiysem, en çok o ağlattı.
Kime fazla güvendiysem,

En çok o kırdı güvenimi,
Ben iyliklerimin kurbanı oldum.
Şimdi kimseye inanmıyorsam,
Bundandır, hep kırdıkları için.

​Kime el uzatsam, kolumda kaldı,
Kime canım desem, ömrümden çaldı.
Dünya bir kuyuymuş, çok derin daldı,
Savruldum hep, iyi niyetimden.

Uzun uzun, şiirler yazmak istemiyorum.
O kadar değerleri, azaldı gözümde.
Nereye sığınsam, ilk o kanattı yüreğimi.
Kime iyisin desem, arkasından menfaat çıktı.

​Suskunluğum korkudan değil, bilesin,
Yeter ki şu gönlüm huzur dilesin.
Varsın kader alnımdan adımı silsin,
Eğilmedim hiç, iyi niyetimden.

Kapıda kul köle olsalar,fayda etmez.
Bundan sonra güvenmem kimseye,
Yıktılar hayallerimi her gün.
İnanmam bundan sonra kimseye.

​Güneş gibi doğdum, gölge etmedim,
Kendi rızkımı yedim, minnet etmedim.
Ben kimseyi yarı yolda itmedim,
Vuruldum hep, iyi niyetimden...