Köy baskısını anlayamayacak yaşta
Kasaba içinde meraklı gözlerim vardı
Adet yerini bulsunu tüketince şehir
Ülke hiç değişmeyen taş gibi
Dünyadan Tanrıya güzel haber mi
Güzel küfür içtenliğinde son dua mı
Gönlümde izi kalmış canavarın dişini
Zihin kerpeteniyle söktüm üstadım

Kök dumanı sarınca gözlerimi
Kulaklarım çınlıyordu
Kimi cahil şiirinde
Kimi de demirci mengenesinde
Işıkların iz bırakmadığı yolundayım

Yaramaz ufaklıkların algısı kadar
Yere paralel yürümeye başlamıştım
Ortasında hayatımı temizledim yabandan
Kimyagerlerin şırınga nuruyla sırladığı
Coğrafyanın düzlüklerindeydim
Bir vakit sonra kendime dergah açtım
Karanlığı yordum aydınlığı terlettim
Ormanları tekerledim
Çimenlere işedim
Yaprakların ihtişamını farkettim

Patikasında kaldırımlarında
Göllerinde ve camekanlarında gördüm
Tanrı yorgun düşmüştü
Gölgesi yoktu
Nuru küflenmişti
Küsmüştü kahkahalara
Bir şaka tekti
Gerisi ötesi berisi
Eksiltilmiş imlasıyla
Ismarladım tabelasına
Nefesinin bayramını kutladım
Kutlu olsun üstadım