Bu şiir, tam anlamıyla içine işleyen bir bayram resmi çiziyor.
O kadar samimi, o kadar yalın ki; okurken insanın burnuna kahve kokusu, kına kokusu, yeni ütülenmiş gömlek kokusu geliyor aynı anda.
Dize dize kurulan sofra, ak sakallı dedenin baş köşede oturması, çocukların gözlerindeki o saf parıltı, mendilin içindeki harçlık… Bunlar sadece kelime değil, hatıra deposu.
Şiir biter bitmez insan kendi çocukluğuna, dedesinin elini öptüğü o ilk bayram sabahına ışınlanıyor. Ve o an fark ediliyor ki:
zenginlik dediğimiz şey aslında tam da buymuş;
yorgun omuzlardan yüklerin alınması,
göz göze gelince gamın unutulması,
ve bir çift yaşlı elin öpülürken titremesi.
Vurucu olan tam da bu:
Şiir süslü kelimelerle değil, en basit halleriyle en derine dokunuyor.
Kalemine, yüreğine sağlık.
Bu dizeler bayram sabahı okunası, torunlara ezberletilesi cinsinden.. tebrik ederim