Sessizliğin sesi açılıyor içimde
Duvarlar konuşuyor, ben susarken
Adını anmak yasak gibi artık
Ama kalbim, itaatsiz...

Şehrin damarlarında kayboldum bu gece
Işıklar yalan, gölgeler gerçek
Ciğerlerimde eksik bir harf var
Adın, tamamlanmayan bir cümle gibi...

Koştum kendimden sana doğru
Ama sen, hep içimdeydin zaten
Kırıldıkça çoğalan bir yankı
Sustum, sen bağırdın içimden...

Nefessin sen, içime sızan yangın
Söndüremediğim tek hayat
Nefessin sen, görünmeyen ağırlık
Yaşadıkça eksilen taraf.

Nefessin sen...
Benim olmayan ama benden giden
Son kalan gerçek.

Aynalarda başka biri var artık
Gözlerim sende kalmış gibi
Zaman geri sarmıyor hiçbir şeyi
Ama seni, her yerde yeniden yazıyor...

Dokundum yokluğuna bu gece,
Ellerim boş ama izlerin dolu...
Gerçek dediğim her şey çökerken
Sen, enkazdan doğan bir nefessin...

Nefessin sen, içime sızan yangın
Söndüremediğim tek hayat
Nefessin sen, görünmeyen ağırlık
Yaşadıkça eksilen taraf.

Nefessin sen...
Benim olmayan ama benden giden
Son kalan gerçek.

Bir kelimeye sığmaz bu kırılma
Adını söylesem dünya susar
Kalbim ritmini senden çalmış
Durursa suç benim değil...

Yıkılmadım, sadece çözüldüm
Parça parça sana karıştım
Kaybolmadım, sadece dağıldım
Ve her zerremde seni buldum.

Bu bir aşk değil
Bu, geri dönüşü olmayan bir hâl...

Nefessin sen, içime çöken evren
Kaçamadığım tek yerim
Nefessin sen, susmayan bir derinlik
Düştükçe büyüyen boşluğum.

Nefessin sen...
Bitti dediğim her anda başlayan
İçimdeki son direniş.

Artık savaşmıyorum kendimle
Yenilmek seninle aynı şey
Bir nefeslik mesafede hayat
Ve ben... Hâlâ sana yakınım.

“Biliyor musun?
İnsan bazen yaşadığını sanıyor,
Ama aslında sadece...
Eksik kalıyor.

Ben seni sevmedim sadece
Ben sende tamamlandım.

Ve şimdi,
Nefes almak bile senden izinsiz gibi.”

Nefessin sen...
Git desen de gitmeyen
Kal desen de kalmayan

Nefessin sen...
Son değil, sonrasısın
Ben bittim,
Sen kaldın...

Bir nefes,
Bir isim
Ve yankı...

HABİB YILDIRIM / BÂİN-İ ADLÎ
(17 Mart 2026)
(Alternatif / Metal Rock)