Bu dizeler, insanın yaratılış amacını, unutulmuş değerleri ve toplumsal sorumlulukları derin bir iç hesaplaşma ve samimi bir dille ele alan oldukça güçlü bir şiir. "Ben" diyen öznenin, zamanın getirdiği yorgunluklara rağmen, Kur'an'daki ayetle, Allah'tan bir emanet olarak ve Resul'ün müjdesiyle geldiğini vurgulaması, şiire hem manevi bir ağırlık hem de umut dolu bir direnç katıyor. Saçların ağarması ve gönlün kırılması gibi somut imgelerle anlatılan tükenmişlik hali, "deva" olma misyonuyla dengelenerek okuyucuda hem acıma hem de saygı uyandırıyor.Şiirdeki temel çatışma, insanın "emanet" olarak gelmesi ile zaman içinde bu emanetin unutulması veya "heder edilmesi" arasındaki gerilim üzerine kurulu.
Zaman geçti", "zaman kötü" gibi ifadelerle geçen zamanın insanı nasıl yıprattığı, irfanı bıraktığı ve işlerin besmelesiz yapıldığı eleştirisi, modern zamanın manevi boşluğuna işaret ediyor.
Başla yeniden" çağrısı ve "tüm ruhlara deva benim ben" ifadesi, şiirin karanlık tonunun ortasında parlayan bir umut ışığı. Bu, sadece bir şikayet değil, aynı zamanda bir uyanış ve yeniden inşa çabası.
Şiirde kullanılan sade ama etkileyici dil, düşüncelerin doğrudan kalbe ulaşmasını sağlıyor. Kafiye düzeni (genellikle aaab veya abcb şeklinde ilerleyen hece ölçüsü hissiyatı veren akıcı bir yapı), okuyucuyu ritmik bir şekilde metne bağlıyor. "Ben", "geldim", "verdim", "gittim" gibi fiillerin tekrarlanması, öznenin varoluşunu ve eylemlerini pekiştiriyor. "Örgütlerinden" kelimesinin kullanımı ise şiiri daha da güncel ve toplumsal bir bağlama oturtuyor; kurumların veya grupların insanı unuttuğu gerçeğine dikkat çekiyor.
Tebrikler kutlarım KALEMİNİ kalemdaşım

Şaire, şiire, güne merhaba
Her zaman ki gibi tat ve deminde ve de güzelliğinde bir eser
Kutladım yürekten, yalansız ve riyasız
Ömrüne bereket
Sonsuzluğun sahibine emanet olasın, sağlıcakla kalasın