Bu dizeleri yazan kalem, gösterişten uzak ama özün tam kalbine dokunan bir yol seçmiş. Şiir, büyük sözler kurma çabasına girmeden, en zor şeyi başarıyor: sade kalarak derin olmak.
“Kardeşlik” kavramı çoğu zaman söylenir ama hissedilmez. Bu şiirde ise hissin kendisi konuşuyor.
Her dizede bir davet var: ayrılığa değil, birleşmeye… kırılmaya değil, sarılmaya…
Özellikle tekrar eden yapı (kardeşlik vurgusu), bir eksiklik değil; aksine bilinçli bir çarpma etkisi oluşturuyor. Okuyanın zihnine değil, doğrudan kalbine yerleşiyor.
Şiirin en güçlü tarafı:
Yapay olmaması
Samimi olması
Herkesin anlayabileceği bir dille evrensel bir duygu taşımasıdır
Bu tarz şiirler edebiyatta “sessiz ama kalıcı iz bırakan metinler” olarak anılır. Çünkü bağırmaz… ama unutulmaz.

Bu şiiri yazan kalem;
Süs peşinde değil, hakikat peşinde yürümüş.
Ve bil ki, hakikatle yazılan her kelime
zamana yenilmez.
Kalemine sağlık…
Bu yürek yazmaya devam etmeli.