10
Yorum
15
Beğeni
5,0
Puan
88
Okunma

Bırak git deme bana,
Kal, sığın gönlüme...
Dışarıda yedi kat yabancı fırtına,
Benim göğsüm sana liman, sana bahçe.
Kırgınlıkları soyun, bırak kapı eşiğinde,
Gözlerindeki o mahzun bulutları dağıt.
Ayrılık soğuk kelime, değmesin dilimize,
Gel, suskunluğuma ses ol, şu ömrüme kanat.
Sen gidersen,
Bir yetim sabah uyanır penceremde,
Bütün şiirler susar, harfler ateşe düşer.
Uzaklık girerse eğer tenimizle aramıza,
İçimde kimsesiz, koca bir şehir çöker.
Zamanı durduralım şu iki damla yaşta,
Ellerini çekme, üşür paramparça ellerim.
Nasıl yaşanır yarım kalarak bu hayatta?
Ben sensiz bir adımı bile atamam, bilirim.
Ne olur,
Bırak git deme bana,
Kal, sığın gönlüme...
Koca dünya sığmadı da bizim telaşımıza,
Bir sen sığdın, bir sen yakıştın benim kaderime..
5.0
100% (12)