Ne seni unutmak mümkün
ne de yaşanmışları.
Öyle biriktin ki,
yazdığım her şiirden taşıyorsun.
Toplasam da yetişemiyorum,
taşan hallerinle bile beni şaşırtıyorsun.
Şimdi kalksam gelsem yanına,
kimin itirazı olur ki buna.
Aşkı kargaşalardan çekip çıkarsam,
eylemelere karışmadan,
hangi nehir keser yolumu
hangi tepe çıkar önüme, dağ olur.

Ne seni unutmak mümkün
ne de yaşanmışları.
gülüşünle gözlerin, yarış ediyordu şirinlikde.
Samimi birer itiraftı, dudaklarındaki titreme.
Ellerin dokunurken
kolların sararken, nasıl da sahiplenmişti beni
ve sen daha bir kadındın utanırken.
Aklının nefsine hükmedişiydi,
sarılarak da sevebiliyor olmak.
nefsinin ayıbı tanımladığı gündü o gün.
Ve ben hiç şüphe bile duymadan,
nasıl sevilmez ki dedim senin için, sevdim gitti.

Baki Şenel 11. 09.2025