Geceyi bir bıçak gibi masaya koydum.
Ay keskin tarafıydı,
şehir kanayan tarafı.

İnsanlık mı?
Üstüne ütü basılmış bir çürük elma.
Dış kabuk parlak,
içi kurtların kongresi.

Dünya dediğin şey
üstüne kolonya dökülmüş bir b-k çuvalıymış meğer.
Uzaktan “medeniyet” kokuyor,
yaklaşınca lağım.

Bir bakıyorsun
kravatlı bir herif ahlaktan bahsediyor,
iki dakika sonra
başkasının hayatını cebine indiriyor
utanmadan.

Ulan sizin ahlakınız da
saygınlığınız da
o cilalı karakteriniz de
iki duble sonra dağılan bir makyaj gibi.

Ben bunu gördüm.

İşte o gün
benim şiirim doğdu.

Benim şiirim
gül kokulu kitaplardan çıkmadı.
Benim şiirim
meyhane masasında küfürle vaftiz edildi.

Çünkü insan dediğin yaratık
çok tuhaf bir p-çtir.

Sabah dua eder,
öğlen kazık atar,
akşam “kader” der.

Sonra da aynaya bakıp
“iyi insanım” diye sırıtıyor.

Ulan siz var ya siz,
yalanı o kadar iyi söylüyorsunuz ki
bir gün doğrular utanıp intihar edecek.

Çünkü dünya dediğin şey
üstüne vernik sürülmüş bir lağım kapağıdır.
Üstünde yürürsün,
altında milyonlarca b-k kaynar.

İşte tam o kapakta
bir sigara yanıyor.

O sigara
benim şiirim.

Benim şiirim
nazik bir çiçek değildir.

Benim şiirim
kaldırımda patlayan bir şişedir.

Benim şiirim
dünyanın suratına atılmış
paslı bir kahkahadır.

Çünkü ben gördüm:
İnsanlık dediğiniz şey
çoğu zaman takım elbise giymiş bir açgözlülüktür.

Bir banka müdürü,
bir politikacı,
bir sahte vaiz…

Üçü aynı masada rakı içse
kimse farkı anlayamaz.

Ve ben buna bakıp
kadehi kaldırıyorum.

Diyorum ki:

“vışzjııı kjcııızı
kkıııjııı vıııj ooorr
jııvıııı hııvv"

İşte o anda
benim şiirim kahkaha atıyor.

Benim şiirim
bir küfür gibi büyüyor sokakta.

Ve günün birinde
bu düzenin tam ortasına
kocaman bir kelime yazacak:

S-KT-R.

Altına da imzayı atacak:

benim şiirim.