kendimi bugün düzgün bir insan gibi giydirdim
düşüncelerimi ütüledim, kırışıkları sakladım
ama içimdeki sesler kıyafet yönetmeliğine uymadı

bir pencere açtım, içeri gün ışığı doldu
ışık her şeyi görünür yaptı
en çok da sakladıklarımı

iyiyim dedim, kelime ağzımdan çıktı, yürüdü
karşıya geçti, birine selam verdi
sonra arkasını dönüp bana hiç uğramadı

kafamın içinde bir masa kurulu
herkes oturmuş, herkes benim
ama kimse birbirine katlanamıyor

doktorum gözlerime baktı, not aldı
ben notlara baktım, kendimi okuyamadım
çünkü yazılan şey ben değildim

bir gün sustum, gerçekten sustum
içimdeki gürültü saygı duruşuna geçti
sonra alkışladı, kendi cenazeme

gülüyorum bazen, prova gibi değil, sahici
ama tam ortasında bir yerim kırılıyor
ses çıkarmayan şeyler daha çok acıtıyor

bir çocuğun kahkahasını duydum
içim hafifledi sandım
meğer sadece boşa almışım

kendime bir yol çizdim, düz, mantıklı
harita beni tanımadı
ben de yön duygumu inkâr ettim

birine sarıldım, kalbim yerini hatırladı
ama kalbim dediğim şey
sadece eski adreslerin listesiymiş

geceyle anlaştım, beni uyutsun diye
uyku geldi, kapıyı çaldı
ben içeride yoktum

bir şiir yazdım, herkes beğendi
ben okuyamadım
çünkü en çok saklanan bendim

her şey geçer dedim, kendime inandım
geçen şey zaman değildi
benim yerimde durma becerimdi

delirdiğimi fark ettiğim an
her şey çok mantıklıydı
bu yüzden korktum

çünkü artık
en doğru düşündüğüm yer
en yanlış yerdi

ve ben
kendimi kaybetmedim

sadece
yanlış yerde
bulmaya devam ettim.