İlk sevdim
Kime ne dedim, kim ne dedi?
Ben "Gül" dedim, o "Diken" dedi.
Gel ey Sevgili! Nazargâhında olayım,
Sen açıl ki gül gibi, ben seninle solayım.

Cihadım nefsimledir, sevmek tek silahım;
"Gel" demekten yorulmadı bu yanık ahım.
Ellerim semada, feryadım sonsuza dek;
Varsan da bir, yoksan da; sevdiğim sensin tek.

Kalksa perdeler perde perde aradan;
Duam sanadır ey gönlü nakşeden Yaradan!
Dünya mülkünden almaz ruhum hiçbir tad,
Nefsim bir settir önümde, her an kabahat...

Araf cenderesinde çırpınır durur can,
"Gör" desen fer yok gözde, her yan duman.
"Gel" desen takat bitik, yürümez oldu ayak;
Gönül bir tek seninle bulur ancak dayanak.

Nakkaşhâne-i âlemde nakkaşım sensin,
Dil lal oldu, gönül sustu; sırdaşım sensin.
Gâh küskün, gâh yorgun, an oldu dilsiz;
Her ahvâlim ayan sana, kalmışım kimsesiz.

Gel Sevgili! Yetim yüreğim Sana muhtaç,
Perçinlenmiş yalnızlık, vuslatına aç.
Gözyaşları söndürmez oldu bu nârı,
Yanan ben, yakan Sen; gönlün dildârı.

Eğer bu ise kuluna nasip olan ödül;
Bağışla isyanımı, her zerrem Sana mül.
Bilemedim...
Çünkü ben, ilk kez böyle sevdim.