Sen Sorsavuş’u yıllar önce terkettin
Çekip gittin zalım gurbet ellere,
Ah anam,bacım,köyüm dedin
Ankara’da,Almanya’da senelerce..

Yıllar,yıllar sonra köyüne döndün
Karıştın ordaki muhabbete,sohbete,
Appam sen ne zamansız öldün
Mezarın kazdılar o güzel köyünde..

Ankara’da, bir çocuğu yıkar gibi
Sonkez yıkadı seni evlatlar,torunlar
Sıcacık pamuğa sardılar bedenini
Ağıt oldu son yolculuğunda anılar..

Alnından öptüler usulca bir bir
Gözkapakların sevgiyle kapattılar,
Bildiler ki giden Can Elif’tir
Abdestini aldırıp beyaz kuşağın bağladılar..

Köyde köylü meraklı;kimdi bu gelenler
Herkes kendi acısı içinde kavruldu,
Gözyaşı dökenler,üzerine örtünenler
Bir kısmı yandı,bir kısmı koroldu...

Ruhumda ki o en acı soğuğu
Sıcak güneş bile ısıtmayı başaramadı,
Önümüzde ,gitmez denen insanın tabutu
Gözlerimde ise Elif appamın bakışları..

Bacılar,gardaşlar,çocuklar meleşiyor
Harman yerinde,cenazenin başında,
Seni sevenler hüzünle bekleşiyor
Sessiz,sakin Sorsavuş mezarlığında..

Anam diye ağlıyor avluda kuzular
Canlarından can kopmuş,,hep iççekerek
Orhan,Vedat,Sibel ,Rabia’lar
Sel gibi gözyaşlarını dökerek...

Canlarımın yattığı köyümün mezarlığına
Bir canımı daha koydular,
Briket dizip her yanına
Üzerine ,dolu dolu toprak attılar..

Sevapların gibi toprağında bol olsun
Diyerek,eller havada dualar edildi,
Öbür dünyanda rahmetle dolsun
Diyerek,bol bol sular döküldü..

Derdim ta köklerinden kabardı
Nefsimide aldılar,ataşlara attılar,
Gönlüm dipsiz kuyularda yanarken
Melekler appama nurlu yolu açtılar...

Appam göçettin öbür dünyaya
Ardında nice anılar bıraktın,
Seni anacağız her ondokuz Şubat’ta
Sen can insandın ,sevenlerine candın..