Ne ağlamak iyi geliyor artık,
Ne susmak fayda ediyor yüreğe.

Bir zamanlar sabırla direndim,
Şimdi umutlar bile küsmüş gecelere.

Her sabah aynı boşluğa uyanmak,
Bir duvarla konuşmak gibi, sessiz, soğuk.
Ne güneş ısıtıyor içimi,
Ne de gece saklıyor acımı.

Bir dost çağırdım, duymadı kimse,
Bir yol aradım, kayboldu izim.

Belki de ben çoktan unutuldum,
Belki de hiç var olmadım gerçekten.

Her sabah aynı boşluğa uyanmak,
Bir duvarla konuşmak gibi, sessiz, soğuk.
Ne güneş ısıtıyor içimi,
Ne de gece saklıyor acımı.

Kelimelerim soldu, sessizlik sardı içimi,
Yalnızlık kanadı kırık bir kuş şimdi içimde.
Yaşamak mı? Onu da unuttum çoktan,
Artık hiçbir şey, hiçbir şeye benzemiyor.

Her sabah aynı boşluğa uyanmak,
Bir duvarla konuşmak gibi, sessiz, soğuk.
Ne güneş ısıtıyor içimi,
Ne de gece saklıyor acımı.
Hasan İsra Yıldırım (cy)