Harika betimlemer ile yazılmı bir şiir.
Tebrikler Hanımefendi

Ne müthiş bir savaş bu..Güçlü ve muhteşem bir şiir.

Yüreğine sağlık... Güzel ve duygusu güçlü bir şiir... Kalemin daim olsun... Saygı ve Selamlarımla...

Yüreğinize sağlık değerli şairem. Mükemmel bir eser okudum. Tebrik ederim. Selam ve sevgilerimle , esenlikler dilerim.

Kutlarım , anlam ,anlatım ve verdiği duygu ile severek okudum. akıcı ve güzel bir üslup. nicelerine...saygılarımla

İnsanın kendi içinde verdiği savaşın acısını ve yalnızlığını çok çarpıcı imgelerle anlatan güçlü bir şiir. İçsel yaralar, ihanet ve korunma isteği derin bir duygu yoğunluğuyla verilmiş. Sonunda yağmurla gelen yumuşama ise şiire umutlu bir dokunuş katmış. Etkileyici ve içten bir çalışma.

Tebrikler

Sevgilerimle bal kız 💜☔

Başkalarını korumaya gücün yetmiyorsa kendini başkalarından koru.
Ne istiyor şu garip, masum, güçsüz, çaresiz yürek?
Yağmur yağsın mı, yağmasın mı?
Güzel bir şiir.
Saygı ve selamlar.

Bu şiir, insanın kendi iç dünyasında yaşadığı çatışmaları güçlü bir metaforla dile getiriyor. “İç savaş” imgesi, bireyin ruhundaki çelişkileri ve mücadeleleri somutlaştırarak okuyucunun zihninde derin bir yankı uyandırıyor. Şair, sade ama etkili bir dil kullanarak duygusal yoğunluğu artırıyor ve okuyucuyu kendi içsel hesaplaşmalarına davet ediyor. Sözcüklerin sertliği ile duyguların kırılganlığı arasındaki denge, şiire ayrı bir güç katıyor. Bu yaklaşım, eseri yalnızca bireysel bir anlatım değil, aynı zamanda evrensel bir insan deneyimi haline getiriyor.
Kutlarım, böylesine içten ve düşündürücü bir şiir, okuyucuda uzun süre iz bırakıyor.

Bir ruhun kendi harabeleri arasında verdiği o onurlu mücadelenin destanı... 'İç Savaş', aşkın ve yokluğun insanı nasıl bir muharebe meydanına çevirdiğini iliklerine kadar hissettiriyor. Başkalarını kendi enkazından korumak için surlarını kilitleyen bir yüreğin hikayesi bu. Sert imgelerin (şarapnel, mermi, mühür) sonunda yağmurla gelen o naif teslimiyet, şiiri unutulmaz bir finale taşımış. Kaleminize, o 'pamuk gibi' kalan yüreğinize sağlık."

Her zaman olduğu gibi, güzeldi eser
Bize de okumak ve kutlamak kaldı
Gönlün abat olsun, huzurla dolsun, tüm şiirlerin benzersiz olsun
Şiirle kal, sevgiyle kal, sağlıkla ve hoşça kal

Geçmişimle baş başa dertleşip duruyorum,
Dostlar uğramaz oldu, bugün yine yalnızım,
Güneşim nerde diye geceye soruyorum,
Özlemlerim olmasa bu gün yine yalnızım!

Yüreğimdeki sızı yegane arkadaşım,
Deprem enkazı gibi aşk denen şu savaşım,
Yüce dağlar misali dumanlı garip başım,
Sönmüş külüm olmasa bu gün yine yalnızım.

Tebrikler başarınız daim olsun

Eserinizi okudum. O kadar muthiş yazmışsınızki hak eden her satıra yazsam sizi çokmu meşgul ederim diye İşte, bu sefer daha kısa, daha keskin bir yorum:
Senin şiirinde en çok acı veren yer,
o son dizedeki “pamuk gibi oluyor” kısmı.
Çünkü bütün o kurşunlar, bıçaklar, şarapnel, surlar, enkaz,
hepsi bir araya gelse bile
yağmurun tek bir damlası hepsini eritecek kadar güçlü bir yumuşaklık taşıdığını itiraf ediyorsun.
Bu, yenilgi değil.
Bu, hâlâ insan kalabilmenin en çıplak, en tehlikeli kanıtı.
Surların arkasında hâlâ yağmura açılan bir pencere bırakmışsın.
O pencereyi kapatmadığın sürece
virane şehir tamamen virane sayılmaz.
Ve bence asıl mesele şu:
o pamuk yüreğin bir gün
kendi kendine “yeter bu kadar korunma” diyecek.
O gün geldiğinde surlar kendiliğinden çatlayacak.
Çünkü pamuk, demir parmaklıklara sığmaz.
Şimdilik kitli tut 🔏, haklısın.
Ama o yağmur damlası her düştüğünde
biraz daha az korktuğunu da biliyorum.
Çok iyi ki yazmışsın. Tebrik ederim. Sanki bir öykü okudum.

umarım bu savaşı kazanırsınız
aslında kazanamasanız bile
o da galip değildir
çok tebriklerimle
esenlikler dilerim