Torunla oyunlarımız
Ekin Hanım üc yaşından beri,
annesinin çalıştığı kurumun kreşine devam ediyor.

Bir hevesli ki! Hasta olsa da gitmek ister.
Nasıl olsa anne ile gidip geliyor, kurumun servisiyle...
Ben de yoğum,kiminle oynayacak yavrucağız?
Evlerimiz aynı sokakta, en çok iyi yüz adımlık.
Onun kreşine olan hevesi gibi,
bizim de ona sevgimiz sonsuz.
Ilk torun olduğundan,
çarşıya pazara gidecek olsalar ,
çoğu kez bana bırakırlar.

Yorulsam da oynamaya bayılırım.
Ben saklanırım, o arar;
O saklanır, ben ararım.
Bazen bana misafir olur, ikramlarda bulunur.
Doktor olur, ben hastası olurum.

Kreşteki yaşamını, arkadaşlarını,
uyku saatlerini anlatır.
Daha neler neler!
Hepsi ayrı bir keyif...

Hele öğretmenliğine bayılırım!

Kreşte öğrendikletini bana tekrar eder.

" Ben sana öğreteyim" der.

Kendisi öğretmen, ben öğrencisiymişim.
Kitapçıklardan resimler, şekiller gösterir.
Ben bilmiyormuşum gibi tanıtır, anlatır.

Sorular sorar; yanlış söylerim,
o bir daha anlatır.

" Anladın mı, oğlum?" der.
Bilenemişim, susarım.

" Kaç kez anlattım, tekrarladım,
kedi oğlum, kedi, tamam mı ? "

" Tamam, öğretnenim!"

" Kedi ne yer, içer? "
"Süt"
"Kedinin sesi?"
" Miyav, miyav !"

Ben dışarı bakarım.

" Dikkatle dinlemiyorsun, çocuğum!"

Bir daha sorar, yine hilemem.
"Off !" Çocuğum, sen de hiç bir şry bilmiyordun. Annen akşamları tekrarlatsın!"

Az sonra aynı şeyi ya da benzerini sorar, kızar.

" Mustafaaa !"

Sarılırım.

O an her şey unuyulur.

Siz de eğlendirin,
eğlenin!

###
Ne kadar güzel, içten ve samimi duygular.
Sevgiyi yüceltmek, bağları pekiştirmek,
bazen küçücük kırıntı yeter.
Yüreğinizin meşalesi hiç sönmesin kalemdaşım.