Merhaba…
Ama öyle sıradan bir merhaba değil bu.
Bu, iki insanın karşılaşması için
evrenin yüzyıllarca prova yaptığı bir merhaba.
Çünkü bazı buluşmalar vardır,
yollar planlamaz,
takvimler yazmaz,
ama kader
yıldızların yerini değiştirir.
Ben seni beklerken
dünya dönmeye devam etti belki
ama içimde bir kıta
henüz keşfedilmemiş halde duruyordu.
Sonra sen geldin.
Ve anladım ki
insan bazen
bir insan gelene kadar
yarım bir gezegendir.
Bak,
ben sana kusursuz bir hayat vaat etmiyorum.
Fırtınasız denizler de sunamam.
Çünkü en güçlü gemiler
sakin sularda değil
dalgaların dişlerinde büyür.
Ama sana bir şey teklif ediyorum
ki dünyadaki bütün sözlerden daha büyük.
Sen yanımda kal yeter.
Çünkü bir insan yanında olunca
gece karanlık olmaz,
sadece yıldızları daha görünür olur.
Birlikte yürürsek
yollar uzamaz.
Yol
yürüyenin yalnızlığıyla ölçülür.
İki kişi yürüyorsa
mesafeler kısalır,
dağlar alçalır,
hatta bazen
kader bile önünden çekilir.
Bir gün düşersek
kalkmayı öğreniriz.
Bir gün kaybolursak
harita çizmeyi öğreniriz.
Ama asıl büyük keşif
şu olur.
İnsan aslında
hayatı tek başına öğrenmez.
Hayat
iki insanın cesaretinin
ortak defteridir.
Bak,
dünyada çok akıllı insanlar var.
Çok şey biliyorlar.
Yıldızların yaşını hesaplıyorlar,
denizlerin derinliğini ölçüyorlar.
Ama çoğu şunu bilmiyor.
İnsan bazen
en büyük bilgeliğe
en basit cümleyle ulaşır.
O yüzden
bütün filozofların,
bütün kitapların,
bütün yüzyılların üstüne
tek bir cümle yazıyorum.
Kocaman.
Sarsılmaz.
Ve sonsuz.
Sen yanımda kal.
Gerisini
beraber öğreniriz.
Rüzgârın hangi yönden estiğini,
gecenin neden bazen bu kadar derin olduğunu,
ve bir kalbin
başka bir kalple yan yana durunca
nasıl koskoca bir evrene dönüştüğünü.
Ve o gün geldiğinde
dünya yine dönecek.
Ama bir fark olacak.
Bu kez
evrenin merkezinde
iki insan olacak.
Ve hikâyeleri
bir merhabayla başlayacak.
Merhaba.
Yanımda kal.
Gerisini
beraber öğreniriz.