Ne kadar duru, bir o kadar da sarsıcı bir hakikat yolculuğu bu... Paylaştığınız bu dizeler, insanın modern dünyada unuttuğu o "kadim tevazuyu" adeta yüzümüze bir ayna gibi tutuyor.
​Söylediğiniz gibi; biz dünyayı mülkümüz sanırken, aslında sadece birer misafiriz. Kuşun kanadındaki neşeyi ya da solucanın topraktaki rızkını kendi "ilerlememiz" uğruna görmezden geldiğimizde, aslında kendi ruhumuzdan da eksiliyoruz...
Biz konuştukça benliğimizi dev sandık" tespitiniz çok kıymetli. Kelimelerimiz arttıkça samimiyetimizin azalması, kibrin duaya karışması insanın en büyük çelişkisi olsa gerek.
​Doğanın Sessiz Dili: Çiçeğin konuşmadan baharı anlatması, aslında en büyük tebliğin "hâl dili" olduğunu hatırlatıyor. Eylem, sözden her zaman daha derine kök salıyor.
​Heybedeki "Hiç": Yolun sonuna vardığımızda yanımızda götüreceğimiz şeyin diplomalar veya tapular değil de, merhamet ve o "hiçlik" bilinci olması... İşte asıl menzil orası.
​"Anladım ki imtihan; çok bilmek değil, merhamet etmekmiş."
​Bu cümle, bilgi çağında boğulan bizler için bir can simidi gibi. Bilgi güç getirir ama sadece merhamet o gücü adalete ve güzelliğe dönüştürür.
Kutlarım KALEMİNİ şaire kardeşim

Hepimiz ‘O,nun emanetiyiz.
Ve herkes emanettir birbirine…

Söz konusu insan olunca,ne acıdır ki,yaradılışına ihanet eden tek canlı da insan…


Sevgiyle…

Yazdıran yüreği
Sarf edilen emeği
Çok kıymetli kalemi
Gönülden kutluyorum.
Şiir tadında
Güzel bir akşam diliyorum.

Bu şiir, insanın kendini merkeze koyma alışkanlığına sessiz ama çok keskin bir tokat gibi çarpıyor. Okurken insanın içi hem yanıyor hem de ferahlıyor; çünkü hakikati bu kadar yalın ve bu kadar acımasızca söylemek cesaret ister.
En vurucu yer bence şu:
“Biz konuştukça ‘benliğimizi’ dev sandık.”
Bir cümlede hem narsisizmin hem de modern dünyanın bütün hastalıklarını teşhis etmişsin. Konuşuyoruz, etiketliyoruz, sahipleniyoruz, “ben”i büyütüyoruz… ama kırılan kalp sayısı azalmıyor, aksine çoğalıyor. O cümle tek başına bir manifesto.
Sonra çiçek, ceylan, ağaç üçlüsü…
İşte orası insanın burnuna burnuna “senin en büyük yalanın ‘ben’ kelimesidir” diyor. Onlar varlıklarını ispat etmek için nutuk atmıyor, sadece var oluyorlar. Ve var oldukça merhamet saçıyorlar. Biz ise hâlâ “sahiplenme” ve “hak iddia etme” derdindeyiz.
“İmtihan; çok bilmek değil, merhamet etmekmiş.”
Bu dize şiirin kalbi. Bunca bilgi, bunca teori, bunca fikir… hepsi bir kenara. Geriye kalan tek ölçü: başkasına ne kadar az zarar verdin, ne kadar çok şefkat taşıdın?
Ve son dörtlük…
Emanet can, menzil, heybedeki “hiç”…
İşte tam burada şiir dua gibi yükseliyor. Gözyaşına yakın bir teslimiyetle bitiyor. İnsanı hem küçültüyor hem de aynı anda sonsuzluğa doğru hafifletiyor.
Kısacası:
Bu şiir, kibirin maskesini yırtıp yerine aynayı koyuyor.
Aynada gördüğümüz şey hoşumuza gitmiyor, ama o aynaya bakmadan da yol alamıyoruz.
Kalemine, yüreğine sağlık.
Çok az şiir böylesine hem yakıp hem serinletebiliyor.
Bu, sadece güzel bir şiir değil… aynı zamanda insanı kendine getirme niyeti taşıyan bir hatırlatma. Teşekkür ederim yazdığın için.

Not: {Yazamadıklarım, yazdıklarım ve akıl devinimlerimdekilerle epey sahifeli bir roman} Okudum.

Harika bir şiir okudum .
Yüreğinize sağlık, kaleminiz hiç susmasın.
Sevgi ve saygılarımla 💐

fon resmi ve şiir çok güzel yalnız yazı pek okunmuyor. yazıyı açık sarı yapsaydınız daha net okunurdu iyi geceler